OLLA POLO BURATIÑO

Amolecida a noite
fina a garganta,
soa a cantiga leda
e un bardo canta.

Flor das camelias,
rosa de cedo.
Pases por onde pases
pasa sen medo.

Teño unha roseira branca
atada nun lazador,
vaise camiño de As Pontes
feita canción.

Para levarcha á noite
pola ventá,
fendida en sete cachos
dunha mazá.

Pala levarcha quero,
feita e composta.
Una cantiga leda
da miña boca.

Na miña boca posta,
baixa do castro,
a canción queda presa
dun alabastro.

O carballo pequeno,
sombra e testigo,
do cantar alimeiro
que vai contigo.

Canas de centeo,
canas de trigo,
brancas follas primeiras
e graos de millo.

Rosa das camelias
flores de cedo.
Pases por onde pases,
pasa sen medo.

Branca neve, de Neves;
neves que pousan,
ollos verdes de Neves
mirando escoitan.

Neve branca, de Neves;
Neves e rosas,
a cantiga de Neves,
flor de mimosas.