Mimosas...
¡¡SON TAN FERMOSAS !!
Chegará por Vilavella,
polo O Freixo ou de O Deveso.
Ata ti irá a palabra feita verso
nunha tarde coma esta
fría, neboenta e a punto de morrer.
Pero chegará a palabra e o verso
para darche mornura,
para que queden diante dos teus ollos
coma un ramallo de mimosas.
Quixera, si, que foran iso: un ramo de mimosas
¡Arrecenden tan ben!
¡Son tan fermosas!
O Eume baixa sen presa
deixando cantos e trelos
eu cun ramo en Vilavella
invisible coma o vento.
A carón da túa porta
o cantar farase ledo
Cando ti sais por ela
dirache non teñas medo.
(Adicado a min...polo visto)
Chúzao
del.icio.us
Son eu... sensible, traballadora, amiga dos meus amigos... e sobre todo unha muller chea de esperanza.
Gracias por lerme.